Astronomen zijn voor het eerst getuige van de geboorte van een magnetar in een supernova
Aan het einde van het leven van sommige sterren vindt er een gewelddadige explosie plaats die supernova wordt genoemd. De buitenste lagen van de ster exploderen naar buiten en de kern stort in, waarbij een neutronenster wordt gevormd. Dit is een extreem dichte ster gevuld met neutronen. Een magnetar is een speciaal type neutronenster met een extreem krachtig magnetisch veld, een snelle rotatie (soms meer dan 1000 rotaties per seconde) en een enorme energieproductie. Hierdoor komt er een enorme hoeveelheid energie vrij in zijn omgeving.
Superlichtgevende supernovae werden in het begin van de jaren 2000 ontdekt. Deze explosies zijn 10 of meer keer helderder dan een normale supernova en duren veel langer. In 2010 stelde astrofysicus Dan Kasen, samen met Lars Bildsten en Stan Woosley, een theorie voor dat wanneer een zware ster instort, de kern een snel ronddraaiende magnetar vormt. Dit creëert een magnetisch veld dat deeltjes versnelt. Deze deeltjes botsen tegen de brokstukken van een supernova, verhitten deze en maken de explosie daardoor veel helderder en langduriger.
Meer inzicht is verkregen door de helderheid van SN 2024afav gedurende meer dan 200 dagen met telescopen te bestuderen. De helderheid vertoonde vier knobbels die steeds dichter bij elkaar kwamen te liggen, met toenemende oscillatie. Dit wordt een chirp genoemd.
Nadat een ster explodeert en een magnetar vormt, vallen er brokstukken naar de magnetar toe, die een ronddraaiende ring vormen die een accretieschijf wordt genoemd. Deze schijf is niet volledig uitgelijnd met de draaias van de magnetar, wat leidt tot frame dragging volgens algemene relativiteit. De chirp versnelt naarmate de schijf naar de magnetar toe beweegt. Het Vera C. Rubin Observatory zal binnenkort onderzoeken uitvoeren om meer tsjirpende supernovae te vinden. Dit kan leiden tot de ontdekking van meer pasgeboren magnetars, waardoor onze kennis van supernovae verbetert.
