Wetenschappers ontdekken verborgen structurele verschuivingen diep in de Zon
De zonnecyclus vindt om de 11 jaar plaats, met twee belangrijke perioden. De eerste is het zonnemaximum, waarin de Zon het meest actief is en zonnevlekken en zonnevlammen produceert. De tweede is het zonneminimum, waarin de activiteit daalt tot het laagste niveau met zwakkere magnetische velden.
Vroeger werd aangenomen dat de interne structuur van de Zon onveranderd was tijdens de zonneminima. Wetenschappers ontdekten echter dat dit niet waar was. Met behulp van het Birmingham Solar-Oscillation Network (BiSON), een netwerk van telescopen die de Zon 24 uur per dag in de gaten houden, werden gegevens over zonnetrillingen verzameld.
Deze gegevens werden 40 jaar lang verzameld en omvatten 4 zonneminima tussen zonnecycli 21 en 25. De belangrijkste techniek die gebruikt werd was helioseismologie, de studie van de interne structuur van de Zon met behulp van trillingen die veroorzaakt worden door opgesloten geluidsgolven. Vanaf de aarde worden trillingen aan het oppervlak van de zon gemeten, wat kan helpen om de interne temperatuur, druk en dichtheid binnenin de zon af te leiden. Er werd een geluidsgolf waargenomen die de heliumionisatieglitch wordt genoemd. Deze glitch treedt op wanneer het heliumatoom in de Zon bij extreem hoge temperaturen geïoniseerd raakt, waardoor kleine verstoringen in de geluidsgolven ontstaan.
Het vreemdste minimum was het zonneminimum van 2008-2009 tussen cycli 23 en 24, waarbij het minimum langer duurde en extreem lage zonneactiviteit vertoonde. Dit minimum vertoonde echter zeer verschillende interne omstandigheden vergeleken met de andere drie minima. Deze ontdekking kan ons helpen om de stellaire magnetische activiteit te begrijpen, toekomstige zonnecycli te voorspellen en de voorspellingen van ruimteweer dat de aarde beïnvloedt, te verbeteren.
