Crimson Desert herinnert me er pijnlijk aan dat ik geen 16 meer ben
Ik kan me de lancering van Fallout 3 nog goed herinneren: met de broodtrommel in de hand was er de komende twee dagen niets anders dan het spel. Ik was jong, had weinig verantwoordelijkheden en de uren gameplay per dollar waren een cruciale factor in mijn aankoopbeslissing vanwege een zeer beperkt spelbudget. In 2026 is de situatie anders: nu ik een baan heb en een enorme achterstand in titels heb, is er geen gebrek aan alternatieven. Elke videogame wordt daarom, op zijn minst indirect, niet alleen afgezet tegen andere vrijetijdsbestedingen en verplichtingen, maar ook tegen honderden andere titels.
Er is al veel geschreven over Crimson Desert, ook door ons. Het is niet mijn bedoeling om hier een eindoordeel te geven over de vraag of het spel uiteindelijk goed of slecht is. Wat wel duidelijk is, is dat Crimson Desert een must-play titel zou kunnen worden voor gamers die de recente trends in de industrie uit de eerste hand willen zien en ervaren, ook al is dat niet per se voor de volle prijs. Naast Grand Theft Auto VIzou Crimson Desert wel eens een hoogtepunt voor open-wereld-titels kunnen worden, omdat het talloze systemen, een hoge complexiteit, eindbaasgevechten en zelfs kampbeheer bevat.
Crimson Desert kan als spel vanuit verschillende hoeken benaderd worden. Een combinatie van Assassin's Creed en Zelda: Tears of the Kingdom is een nauwkeurige beschrijving, hoewel de titel duidelijk laat zien dat zijn spirituele voorganger, Black Desert Online, een online rollenspel is. Desondanks is het verhaal lineair en zijn er geen keuzes om bepaalde plotopties boven andere te verkiezen. In sommige gevallen voelt dit als een grote gemiste kans, zoals de onmogelijkheid om een deal te sluiten met een crimineel in plaats van hem aan te geven. De hoofdpersoon, Kliff, laat ons zijn verhaal levendig beleven, maar we hebben geen controle over zijn beslissingen.
We hebben wel beslissingen op een systemisch niveau, en daar is zeker geen gebrek aan. We kunnen er bijvoorbeeld niet voor kiezen om een conflict vreedzaam op te lossen, maar we kunnen wel kiezen hoe we met het onvermijdelijke gevecht omgaan. Er staat een kamp klaar om uitgebreid te worden, en we kunnen binnen bepaalde grenzen ook de controle over andere hoofdpersonages overnemen. Dit wisselen gebeurt via een zoom-in vergelijkbaar met die in GTA V. Dat het spel sterk doet denken aan andere titels wordt duidelijk in de vliegende Abyss of bij het gebruik van vleugels. Beide doen sterk denken aan Breath of the Wild en Tears of the Kingdom.
Het is heel redelijk dat spellen zich aan een vooraf bepaald verhaallijn houden, en Crimson Desert wordt expliciet beschreven als een actie-avontuur. Dat maakt het nog frustrerender wanneer de open wereld uitnodigt tot exploratie en visueel aantrekkelijk is, maar de ontwikkelaar dit niet op een zinvolle manier in het quest design integreert. Eén voorbeeld illustreert dit: een zadelmaker vraagt zich af hoe een zadel is ontvangen door een klant. De zoektocht bestaat uit het lokaliseren van de klant en het vragen om feedback. Crimson Desert pakt vervolgens zelfs de conclusie van deze anders triviale zoektocht verkeerd aan. Ondanks dat de klant tevreden is, bedankt de zadelmaker of haar assistent hen voor de feedback die zogenaamd zal helpen bij het volgende zadel. Een iets andere dialoogregel had gemakkelijk meer diepte kunnen toevoegen. Dit is slechts één van de vele repetitieve missies die diepgang en emotioneel gewicht missen.
Dit wil niet zeggen dat repetitieve missies per definitie slecht zijn. Integendeel, kaartmarkeringen verwijderen, ervaringspunten verdienen en meer leren over de wereld kan ontspannend zijn. Crimson Desert maakt echter minder efficiënt gebruik van de tijd van de speler dan het zou kunnen. Het is opvallend dat zelfs online RPG's er tegenwoordig in slagen om in dit opzicht minstens een solide niveau van presentatie te leveren.
Crimson Desert heeft nog steeds gebieden waar het zich onderscheidt. Alleen al de omvang van de wereld is indrukwekkend, en het spel biedt niet alleen prachtige landschappen maar ook sfeervolle steden. Soms voelt het echter meer aan als een kijkdoos, waar simpelweg verkennen uiteindelijk meer oplevert dan het voltooien van triviale, weinig impactvolle fetch quests. Vanuit gameplay-perspectief biedt Crimson Desert zowel breedte als diepte, vooral in het gevechtssysteem en de uitdagende eindbaasgevechten. Als die te moeilijk worden, is het mogelijk om, net als in Dark Souls of Elden Ring, te levelen en de uitrusting te verbeteren. Helende voorwerpen in de vorm van maaltijden spelen een grote rol. De bereiding ervan is geanimeerd, en Kliff presenteert het voltooide gerecht. Hoewel dat in principe prijzenswaardig is, kost het navigeren door menu's en het bekijken van animaties bij het bereiden van verschillende maaltijden tijd. Dit is waar een verschuiving merkbaar wordt: wat ooit leuk aanvoelde, voelt nu frustrerender aan.
Als tiener zou Crimson Desert waarschijnlijk leuker zijn geweest dan het nu is. Twee bekende uitmaakzinnen geven dit goed weer: "Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij." De waarde die aan persoonlijke tijd wordt gehecht en de beschikbaarheid van alternatieven zijn de afgelopen 18 jaar waarschijnlijk nog meer geëvolueerd dan het open-wereld genre zelf. "Laten we vrienden blijven" past net zo goed. Crimson Desert is geen slecht spel, en er zijn stukken waar het echt leuk is. Het is systemisch, breed van opzet en bij vlagen diepgaand, maar ook verrassend oppervlakkig op sommige plekken, wat het moderne gamelandschap kan weerspiegelen: veel inhoud, veel hype en emotioneel geladen discussies eromheen, maar vaak formulematig. Dit geldt ook voor patches die de moeilijkheidsgraad aanzienlijk aanpassen. Bazen kunnen op het ene moment straf aanvoelen, maar na balansupdates veel toegankelijker worden. Ook dat is standaard in 2026, vaak onder een early access model.
Disclaimer: Notebookcheck ontving twee exemplaren van Pearl Abyss bij de lancering.
