Hogesnelheidstreinen worden vaak ook gebruikt als regionale treinen. Dit geldt met name voor Shinkansen-systemen, of het nu in Japan is of, zoals in ons geval tijdens Computex Taipei, in Taiwan. Toegang tot deze optie gaat meestal gepaard met tijdrovende kaartverkoop en wachtrijen, vooral voor toeristen.

Taiwan High Speed Rail (THSR) pakt dit iets anders aan. Toeristen kunnen ook spontaan, relatief snel en gemakkelijk kaartjes kopen om met het Shinkansen-achtige systeem te reizen. Het enige wat nodig is, is de THSR-app en een THSR-account, dat zonder veel moeite kan worden aangemaakt. Daarna kan een kaartje zonder gegarandeerde zitplaats direct voor de ticketpoort worden gekocht, maar alleen daar. Net als de Japanse Shinkansen biedt THSR ook niet-gereserveerde wagons aan, maar daarover later meer.

Bluetooth is verplicht voor de aankoop. Het systeem gebruikt Bluetooth om te detecteren of de gebruiker zich in de buurt van een ticketpoort bevindt. Als dat het geval is, kan een bestemming worden geselecteerd en een ticket worden gekocht. De prijzen zijn iets lager dan voor tickets met zitplaatsreservering, zie prijstabel. Aangezien we geen creditcard hadden opgeslagen, hebben we het ticket eenvoudigweg betaald met Apple Pay en onze kaart geselecteerd. Wie dit vaker doet, kan met wat oefening het proces zelfs bijna al voltooien terwijl men naar de ticketpoort loopt, aangezien de Bluetooth-bakens een bepaald bereik hebben. Internettoegang is uiteraard vereist.

Binnen enkele seconden is het ticket dan beschikbaar en kan erop worden getikt om de QR-code te tonen. Naast papieren tickets en RFID-lezers beschikken de THSR-poortjes ook over QR-codelezers. De lezer is relatief snel, zeker in vergelijking met QR-codelezers in Europese lokale vervoerssystemen. Hij haalt echter niet helemaal het niveau van de zeer snelle QR-codelezers in Japan, zoals die welke worden gebruikt in het nieuwe Mobiry Days-systeem in Hiroshima. In de praktijk betekent dit dat passagiers in Taiwan iets vaart moeten minderen bij het passeren van de ticketpoort om te voorkomen dat ze tegen de gesloten slagboom aanlopen.

Er is natuurlijk een gemakkelijkere en snellere optie. Wie bijvoorbeeld een lokale EasyCard-creditcardcombinatie heeft, kan nog gemakkelijker reizen door de kaart simpelweg tegen de poort te houden. Een gewone EasyCard wordt echter niet geaccepteerd. De situatie is vergelijkbaar in Japan, waar het EX-systeem ook voornamelijk bedoeld is voor de lokale bevolking. In sommige gevallen worden twee verschillende RFID-kaarten gelezen terwijl ze op elkaar zijn gestapeld.

De regionale spoorlijn van THSR hanteert eigen tarieven

Zodra ze door het poortje zijn, kunnen passagiers direct naar het perron gaan. Als de trein echter op dat moment wordt schoongemaakt, wat in Taiwan altijd gebeurt op het eindstation, moeten passagiers even wachten. Taiwan High Speed Rail is geen typisch lokaal vervoerssysteem, ook al zagen we een verrassend groot aantal forenzen. De kaartjes zijn nog steeds typische langeafstandskaartjes.

De kosten blijven beheersbaar. THSR rekent 35 TWD, of ongeveer 1 dollar, voor de rit van acht minuten van het centraal station van Taipei naar Taipei-Nangang. Dat maakt het echter moeilijk om de koopkracht te vergelijken. Een andere vergelijking werkt iets beter, aangezien het THSR-kaartje voor de binnenstad ongeveer de helft kost van een Big Mac. In vergelijking met het lokale openbaar vervoer is het nog steeds een aanzienlijke toeslag. Een reis uitsluitend met de Taipei MRT zou ons slechts 30 TWD hebben gekost. Aangezien THSR-kaartjes niet zijn geïntegreerd in het lokale openbaar vervoer, moesten we nog eens 20 TWD betalen voor de overstap tussen Nangang en het Nangang Exhibition Center, waar Computex Taipei plaatsvindt. Uiteindelijk betaalden we 55 TWD, ofwel ongeveer 2 dollar. Dat is een prijs die heel wat mensen uit de lokale bevolking bereid zijn te betalen.

Overigens kan het THSR-kaartje zelfs tot het einde van de dag worden geannuleerd als het niet wordt gebruikt. Wij hebben dit niet geprobeerd, aangezien we onze trein altijd haalden. In ieder geval kan ook de volgende trein worden genomen, aangezien het kaartje flexibel is ondanks dat het goedkoper is.

Daar staan verschillende voordelen tegenover: op het laatste traject zijn er meestal nog zitplaatsen beschikbaar en passagiers zitten altijd in de rijrichting. De niet-gereserveerde rijtuigen 10, 11 en 12 kunnen worden gebruikt. Er zijn echter verschillen. Sommige treinen hebben een stoprooster dat vergelijkbaar is met dat van de S-Bahn of regionale treinen. Zo rijden er in feite extra treinen tussen Taipei-Nangang en Taichung. Deze stoppen, zoals het gezegde luidt, vrijwel overal, en in deze treinen zijn de wagons 1 tot en met 4, evenals 8 en 9, extra beschikbaar. Deze treinen zijn daarom expliciet bedoeld voor lokaal vervoer, ook al zijn de treinstellen hetzelfde.

Natuurlijk zijn de afstanden tussen de stations groter. Maar in de regio Groot-Taipei zijn er nog steeds drie stations.

De snellere treinen hinderen deze regionale hogesnelheidsdiensten niet. Net als bij de Japanse Shinkansen zijn de stations zo ontworpen dat snellere treinen langzamere kunnen inhalen, en de dienstregeling is hierop afgestemd. Ook het in- en uitstappen verloopt relatief snel bij systemen in Shinkansen-stijl, hoewel er slechts enkele deuren zijn. Dit is mede te danken aan het drempelvrije instappen, aangezien de perrons in dit systeem erg hoog zijn. Daardoor blokkeren passagiers met koffers het instappen niet zo lang als bij andere sneltreinen.

Andere voordelen van de THSR: eten is toegestaan in de treinen. Dat is niet toegestaan in de MRT van Taipei. Passagiers kunnen zelfs drankjes kopen uit een automaat in de trein. De prijzen zijn normaal in vergelijking met de stad. Een blikje frisdrank kost ongeveer 25 TWD, ruwweg 5 TWD meer. Dat is in geen enkel opzicht te vergelijken met de toeslagen die doorgaans in treinen in Europa worden aangerekend. Er is echter geen restauratiewagon. Er worden snacks verkocht vanuit een karretje, en wie dat wil, kan zelfs een bentobox kopen, zodat er een lunch à la ' ' verkrijgbaar is voor ongeveer $4. Ook dit zijn vrij normale prijzen.

De stations beschikken ook over de voor Oost-Azië typische gemakswinkels, zoals FamilyMart. Daar kan men snel vers eten kopen en dit direct meenemen in de trein. De winkels bevinden zich vaak zelfs achter de ticketpoortjes in de wachtruimte. Dankzij de ruime zitplaatsen kunnen passagiers zelf kiezen of ze in de trein willen eten of tijdens het wachten op het station.

De mobiele dekking in de treinen is uitstekend, hoewel dat in Taiwan niet ongebruikelijk is. THSR biedt ook wifi aan, maar dat hebben wij niet geprobeerd.

Het systeem bereikt zijn grenzen

THSR

is

echter niet overal even gemakkelijk te gebruiken als in ons geval. Wie van iets verder weg komt, zoals vanuit Banqiao richting het stadscentrum, heeft meestal nog steeds een goede kans op een zitplaats, omdat veel passagiers in Banqiao uitstappen. Vanuit Taoyuan, waar de belangrijkste luchthaven van de stad ligt, is het al moeilijker. Staanplaatsen zijn daar de norm, zoals we vorig jaar meerdere keren hebben ondervonden. Het is daarom beter om voor deze route van tevoren te reserveren, hoewel daar deadlines aan verbonden zijn. Wie spontaan wil reizen, moet staan, wat veel passagiers ook doen.

Hieruit blijkt dat het Taiwanese hogesnelheidsspoorwegproject door zijn eigen succes wordt overweldigd. Op sommige momenten zouden treinen al om de 5 tot 10 minuten kunnen rijden, maar de THSR beschikt simpelweg niet over voldoende treinen om dat te realiseren. Er zijn dagen waarop alles uitverkocht is, vooral tijdens populaire vakantieperiodes. Dat is echter niet verwonderlijk, aangezien THSR een zeer aantrekkelijk langeafstandsspoorwegsysteem is. De stations liggen vaak buiten de stadscentra, maar de treinen rijden met hoge snelheden tot 300 km/u.

Naar verwachting zal Japan binnenkort nieuwe treinen leveren, maar het zal waarschijnlijk nog een jaar duren voordat de extra capaciteit in gebruik wordt genomen. THSR is dan van plan om 25% meer capaciteit tijdens de spits.

Conclusie: THSR met een Bluetooth-/QR-codeticket is de moeite waard

Ook al kan het tijdens de spits stressvol zijn. Alles bij elkaar genomen maakt dit het hogesnelheidsspoorwegsysteem van Taiwan ook interessant voor lokaal woon-werkverkeer of spontane uitstapjes. De toeslag is bescheiden en het systeem bedient drie stations op de belangrijke oost-westas door het grootstedelijk gebied van Taipei. Iedereen die bekend is met het parallel lopende metrosysteem, de vaak drukke Bannan-lijn, zal het op prijs stellen dat de afstand snel kan worden afgelegd, zelfs al staat men.

De dienstregeling is echter afgestemd op langeafstandsvervoer. Er zijn wat grotere tussenpozen tussen de treinen, dus het kan qua reistijd nog steeds zinvol zijn om de Bannan-lijn van de metro van Taipei te nemen.

Wie dat wil, kan ook gebruikmaken van de TRA op de parallelle route, die nog enkele stations meer aandoet. Dit is de Taiwan Railway, die op aparte sporen rijdt. Het hogesnelheidsverkeer in Taiwan is gescheiden van het overige treinverkeer. Een EasyCard kan hier zonder problemen worden gebruikt, maar reizigers moeten wel letten op de treincategorie.

Voor deze test hebben we in totaal vijf keer tussen Nangang en het centraal station van Taipei gereden. Er was ook één rit naar Taoyuan. De punctualiteit was 100%, zonder enige statistische trucs. Ook in voorgaande jaren konden wij ons geen vertraagde treinen herinneren. De volgende schermafbeeldingen laten zien hoe dit er in de app uitziet en zijn op verschillende dagen gemaakt.