Uit een lek bij Garmin blijkt dat er een spiersensor in de maak is die grote voordelen biedt voor krachtsporters

Duursporters kunnen gedetailleerd inzicht krijgen in hun prestaties met behulp van slechts een smartwatch, die een GNSS-module voor nauwkeurige registratie van afstand, snelheid en vermogen combineert met hartslagmeting. Krachtatleten worden echter met grotere beperkingen geconfronteerd: een smartwatch kan het getilde gewicht niet meten en de hartslag is een veel minder betrouwbare indicator van fysieke inspanning tijdens weerstandstraining. Hoewel er al sensoren bestaan die de spierbelasting direct kunnen meten, lijkt Garmin een eigen systeem te ontwikkelen.

Volgens een rapport van Gadgets & Wearables zijn er concrete verwijzingen naar deze functie opgedoken in de Garmin Connect-app. De app bevat met name gegevensvelden voor gemiddelde, minimale en maximale waarden van zuurstofverzadigd hemoglobine, evenals de totale hemoglobineconcentratie. Hiermee zouden gebruikers deze meetwaarden tijdens een training kunnen volgen. Een daling van de zuurstofsaturatie in de spieren – het percentage zuurstofrijk hemoglobine – duidt doorgaans op spiervermoeidheid. Het bijhouden van deze gegevens zou sporters kunnen helpen de rustperiodes tussen sets te optimaliseren en plaatselijke inspanning nauwkeuriger te beoordelen.

In tegenstelling tot de algemene zuurstofsaturatie in het bloed (SpO₂) of de hartslag, zijn de zuurstofniveaus in de spieren plaatsgebonden in plaats van systemisch. Daarom moet een sensor direct op de betreffende spier worden geplaatst – zoals de quadriceps tijdens leg extensions of de borstspieren tijdens het bankdrukken. Hoe Garmin precies van plan is een dergelijk hardwaresysteem te ontwerpen en te implementeren, blijft vooralsnog onduidelijk.