Shigeru Miyamoto: De GameCube werd „alleen door gamers gekocht”, waardoor Nintendo weer terug naar de tekentafel moest
Shigeru Miyamoto, de legendarische Nintendo-topman en een van de meest invloedrijke makers die de videogame-industrie hebben gevormd met mascottes en personages zoals Mario, Zelda, Donkey Kong, Star Fox en meer, besprak de reden waarom de Nintendo DS en de Nintendo Wii de volgende consoles van Nintendo voor de zevende generatie werden. Volgens Miyamoto werd de beslissing grotendeels ingegeven door de teleurstellende prestaties van de Nintendo GameCube, die achterbleef bij de bijna 33 miljoen verkochte exemplaren van de Nintendo 64 gedurende de gehele levensduur.
Hij sprak openhartig in een uitgebreid interview met het Japanse medium Famitsu, waarin de ervaren Nintendo-topman en ontwerper uitlegde dat de toenmalige president van Nintendo, Satoru Iwata, destijds van mening was dat de slechte prestaties van de GameCube op de markt voor thuisconsoles voortkwamen uit een eenvoudig idee: het grootste deel van de wereld beschouwde gamen nog steeds niet als een normale, toegankelijke dagelijkse hobby, zoals dat tegenwoordig het geval is. Vanuit dat kernprobleem vond Nintendo het moeilijk om klanten te overtuigen een GameCube te kopen en erop te spelen als zij nog nooit eerder op een console hadden gespeeld.
Verslagen door een krachtigere PlayStation 2, die bovendien was uitgerust met een dvd-speler
Miyamoto gaf toe dat de GameCube ver naast de doelgroep zat en zei dat de console, mogelijk vanwege de naam en de eigen GameCube-spelschijven, „alleen door gamers werd gekocht“. Ondertussen werden er van de strakker vormgegeven concurrent van Sony, de PlayStation 2, meer dan 160 miljoen exemplaren verkocht, omdat deze was uitgerust met een dvd-speler, wat aantrekkelijk was voor het grote publiek dat naast het spelen van games ook films en series wilde bekijken.
Miyamoto en Iwata dachten grondig na over de reden voor de slechte prestaties van de GameCube en kwamen tot de conclusie dat gamen op zich nog niet de norm was geworden voor de gemiddelde consument. Zoals Miyamoto het verwoordde: vroeger maakten mensen nooit onderscheid tussen „mensen die boeken lezen en mensen die dat niet doen“. Toch werd het spelen van videogames nog steeds beschouwd als een nicheactiviteit in plaats van een manier om tot rust te komen en van de avond te genieten.
De GameCube werd 21,7 miljoen keer verkocht voordat de productie in 2007 werd stopgezet, wat een scherpe daling betekende ten opzichte van de verkoopcijfers van de Nintendo 64 en slechts een fractie vertegenwoordigde van wat de PlayStation 2 gedurende zijn levensduur wist te behalen. Dat was deels te wijten aan een eenvoudig verschil in de schijfdrives: de PlayStation 2 ondersteunde dvd’s, terwijl de GameCube alleen de eigen minischijfjes van Nintendo ondersteunde.
Een veel groter publiek aanspreken
Nadat Nintendo terug naar de tekentafel was gegaan en zijn strategie voor de zevende generatie thuisconsole en de bijbehorende handheld had herzien, boekte het bedrijf groot succes. De Nintendo DS werd een mijlpaal in de geschiedenis van het bedrijf met een verkoop van 154,02 miljoen exemplaren, terwijl de Nintendo Wii zijn eigen plaats veroverde onder de best verkochte thuisconsoles met een verkoop van 101,63 miljoen exemplaren.
De reden hiervoor was dat Nintendo zijn zevende-generatie thuisconsole ging promoten bij niet-gamers, oudere consumenten en vrouwen, en hen aanmoedigde om op te staan en in hun woonkamer te bewegen via Wii Sports en andere bewegingsgestuurde spellen. De Wii bracht uiteindelijk gezinnen, sociale groepen en zelfs bejaardentehuizen dichter bij elkaar.
Miyamoto leunde nog verder achterover en haalde herinneringen op aan hoe thuisconsoles ooit werden beschouwd als een bijzaak naast het „serieuze“ karakter van computers. Dat begon te veranderen met de Nintendo Wii en DS, die aantoonden dat iedereen een Wiimote of stylus kon gebruiken om games te spelen en op hetzelfde niveau kon beginnen als de gemiddelde gamer.
Bron(nen)
Add as a preferred source on Google
