Onderzoek: Garmin smartwatch presteert slecht in het meten van belangrijke fitnessmetingen

Moderne smartwatches zijn uitgerust met talloze sensoren. Afhankelijk van het specifieke model kunnen ze zelfs de bloeddruk meten of schatten. Optische sensoren voor het meten van de hartslag zijn nu volledig standaard. In de praktijk zijn er bijna geen modellen meer zonder een dergelijke functie. Bij veel modellen is het nu mogelijk om niet alleen de hartslag, maar ook de hartslagvariabiliteit te meten. Om de hartslagvariabiliteit te meten, moeten de tijdsintervallen tussen de afzonderlijke hartslagen, of in het geval van een smartwatch nauwkeuriger polsslagen, gemeten worden. Dat dit een moeilijkere meting is, blijkt uit een eenvoudige zelftest: hartslag kan gemakkelijk gemeten worden met een stopwatch en tellen, maar hartslagvariabiliteit is niet op die manier toegankelijk.

Een recent onderzoek op https://digitalcommons.georgiasouthern.edu/honors-theses/1093/ onderzocht de kwaliteit van de Garmin Forerunner 265 metingen. Het onderzoek was niet bijzonder groot, aangezien er slechts 30 volwassenen aan deelnamen. Door de nog kleinere steekproefgrootte in subgroepen is het niet mogelijk om te bepalen hoe de meetkwaliteit afhangt van bijvoorbeeld huidtype. Bovendien is dit een academisch proefschrift, dus het zal begeleid zijn door ervaren academici, maar het heeft niet het typische beoordelingsproces doorlopen. Uit het onderzoek bleek dat de Forerunner 265 de hartslag in rust met hoge precisie en nauwkeurigheid kan meten in vergelijking met een ECG met één afleiding. De LOA-waarde, in vereenvoudigde termen de afwijking tussen de twee meetmethoden, is ongeveer twee slagen afhankelijk van de lichaamspositie, wat in wezen te verwaarlozen zou moeten zijn. Hartslagvariabiliteit kan echter niet betrouwbaar worden gebruikt, althans niet in onderzoekssettings, en volgens het onderzoek voldoet het ook niet aan de eisen van atleten. Atleten worden onder andere verondersteld om hartslagvariabiliteit te gebruiken om inzicht te krijgen in hun herstelstatus en bijvoorbeeld dreigende overtraining op te sporen.