CheckMag | Hoe ik ontdekte dat mijn AirPods mijn creatieve productiviteit om zeep helpen

Ik probeer mijn brood te verdienen met creativiteit. Of het nu gaat om het schrijven van een technische functie, het bedenken van grappige tags voor een mop of een nieuwe melodie/tekst, creativiteit is meer dan een hobby voor mij - het is hoe ik de wereld zie. En ik begon iets vreemds op te merken op de zeldzame dagen dat ik mijn AirPods thuis vergat (of wanneer ze geen stroom meer hadden).

Als je in je zak grijpt en je oordopjes zitten er niet in (of ze zijn leeg), is je eerste instinct een kleine paniekaanval omdat je de komende uren naar je innerlijke stem moet luisteren. Geen "zorgvuldig samengestelde" afspeellijst; geen "zelfverbeteringspodcast" op de achtergrond; geen manier om de "walgelijke" geluiden van de stad te blokkeren.

Maar het bleek niet lang te duren voordat ik me realiseerde dat oordopjes afzetten eigenlijk de schakelaar (uit) was die ik nodig had.

Als ik mijn AirPods niet op heb, wordt de wereld luider, maar mijn hersenen ook. Een volledige comedyset van 5 minuten uitschrijven in de trein omdat ik iemand iets raars/grappigs hoorde zeggen - check. Wachtend in de rij voor koffie, merkte ik het ritme van de espressomachine op en bedacht ik een beat voor een heel doorsnee popliedje - check.

U snapt het al - als u graag foto's maakt, is uw versie van inspiratie misschien wel de manier waarop het licht op een gebouw valt. Het punt is dat toevallige inspiratie alleen werkt als u beschikbaar bent voor toevallige inspiratie. En u zult verbaasd zijn hoeveel daarvan te maken heeft met het gebruik van een hoofdtelefoon met ruisonderdrukking om geluiden te blokkeren.

Luisteren naar podcasts maakt u niet slimmer - het vult de stilte die u nodig hebt om creatief te zijn

Naast creativiteit krijgt ook productiviteit een klap als u uzelf de hele tijd probeert af te leiden - tenzij het eigenlijke doel natuurlijk is om geluid te blokkeren zodat u iets gedaan kunt krijgen.

Ik heb het gevoel dat velen van ons denken dat luisteren naar podcasts gelijk staat aan een soort educatieve of spirituele verrijking, maar we consumeren elke dag zoveel verschillende mentale maaltijden en ongezonde snacks dat het heel moeilijk is om iets te laten beklijven. Overschakelen van de ene podcastaflevering naar de andere is een teken van verveling. En het is helemaal OK om je te vervelen. Denkt u dat Steve Jobs de iPhone zou bedenken als hij al... een iPhone had met TikTok erop? Nee - hij zou naar Punch kijken, de babymakaak die een speelgoedaapje als "moeder" heeft - zoek het maar op, het is een lief, hartverscheurend verhaal.

Of wat dacht u ervan om een vriend te bellen in plaats van te luisteren naar een ander die met zijn vriend praat? Mensen zeggen dat ze "geen tijd hebben om na te denken", maar we hebben denktijd langzaam vervangen door luistertijd, en we verwarren informatie-inname met intellectuele groei.

Begrijp me niet verkeerd, podcasts en muziek zijn niet de vijand. Maar voor creatieve mensen kunnen ze een dopaminevuller worden - een manier om door de verveling heen te komen voordat de verveling de kans krijgt om zijn werk te doen, namelijk u helpen om een verandering door te voeren, op een idee te komen, enz.

Als u uw hersenen niet het willekeurige interview met een beroemdheid geeft of een twee uur durende diepgaande duik in het oorsprongsverhaal van de paraplu (klinkt eigenlijk best interessant), dan beginnen uw hersenen hun eigen materiaal te genereren om het gat op te vullen. En misschien vergeet u uw paraplu niet mee te nemen.

Waarom hebben we ruisonderdrukkende oordopjes standaard gemaakt? Ik hou van de transparantiemodus!

Toen we besloten om ruisonderdrukking de standaard te maken, werden stilte en de omringende realiteit iets om te elimineren. Natuurlijk zijn oordopjes zoals mijn AirPods Pro technische hoogstandjes, en ANC is een game-changer in een vliegtuig met een huilende baby. Waarom zou ik naar de huilende baby van mijn vrouw moeten luisteren! Ze horen toch niet naast me te zitten.

ANC-vereisende situaties daargelaten, is noise-cancelling een vreemde, onnatuurlijke vorm van escapisme waaraan ik probeer te leren ontsnappen. Hoewel, soms ren ik terug als ik me realiseer dat ik mijn AirPods thuis heb laten liggen.

Ik hoop dat ik het niet alleen ben, maar als iemand oordopjes draagt, aarzel je voordat je hem benadert. Aan de andere kant, als u oordopjes draagt, gaan mensen ervan uit dat u naar Joe Rogan luistert terwijl u de weg naar de bibliotheek vraagt. Maar waarom gaat u naar de bibliotheek als u al naar Joe Rogan luistert?

De ironie is moeilijk te negeren - voor mij is het blokkeren van het geluid van de wereld niet veel anders dan het dragen van een AR- of VR-headset - het ziet er gewoon sociaal acceptabeler uit.

Ik probeer niet meteen naar mijn AirPods te grijpen zodra ik naar buiten ga. Het lukt niet elke keer, maar als het lukt, laat ik de wandeling een wandeling zijn. En wie had dat gedacht - ik voel me menselijker!

Ik kan niet wachten om over te stappen op een Nokia en een comfortabele grot te vinden.