Flinterdunne biohybride robot met spiercellen zwemt door een waterdoolhof
Eerdere biohybride robots die worden aangedreven door spiercellen waren over het algemeen relatief grote, driedimensionale structuren waarvoor miljoenen cellen nodig waren. De nieuwe Aquabot heeft een andere aanpak: deze ultradunne, tweedimensionale robot die wordt aangedreven door spieren kan zelfstandig bewegen en is veel kleiner dan andere modellen. In de toekomst kunnen hierdoor kleinere, efficiëntere en mogelijk goedkopere biohybride robots worden gemaakt.
De robot bestaat voornamelijk uit een dunne gellaag die ongeveer zo lang en breed is als een kauwgom. Langs de twee randen van de strook zitten de zogenaamde vinnen van de robot, die elk bestaan uit een ultradunne laag met levende spiercellen.
Deze spiercellen zijn genetisch gemodificeerd om op licht te reageren. Wanneer een spierlaag wordt belicht, trekken de spieren samen; wanneer het licht wordt uitgeschakeld, ontspant de laag zich weer. Door het licht selectief aan en uit te schakelen en de ene of de andere vin te belichten, kunnen de richting en snelheid van de robot worden geregeld.
De robot kan dus zwemmen door de spieren in zijn vinnen aan te spannen en te ontspannen. Hij kan worden gedraaid of doelbewust door een klein hindernisparcours worden geleid. Toch is hij nog lang niet snel: hij haalt een maximumsnelheid van vier lichaamslengtes per minuut. Een olympische zwemmer kan ongeveer 65 lichaamslengtes per minuut afleggen, terwijl een grote zeskieuwshaai de oceaan verkent in een tempo dat vergelijkbaar is met dat van de biohybride robot.
Voorlopig is de technologie vooral een proof of concept. MIT heeft aangetoond dat een ultradunne laag levende spiercellen genoeg kracht kan leveren om een piepkleine robot door water voort te stuwen. Mogelijke toekomstige toepassingen zijn onder meer milieumonitoring in kwetsbare wateren of zelfs verkenning in het menselijk lichaam.
Bron
Add as a preferred source on Google
