Trager dan een SD-kaart bij zware belasting: de QLC-opslag van de iPhone 18 Pro Max wordt getest
Het Bilibili-kanaal HOMOLAB heeft de 1 TB iPhone 18 Pro Max onderworpen aan praktijktests voor opslagcapaciteit, en de resultaten wijzen erop dat de flashopslag aanzienlijk kan vertragen zodra u het apparaat zwaar belast, met name naarmate de opslagruimte volloopt.
De meeste telefoons maken tegenwoordig gebruik van TLC-flashopslag (triple-level cell), die 3 bits aan gegevens per geheugencel opslaat en, sinds de introductie van 3D-NAND, een solide balans biedt tussen snelheid, capaciteit en duurzaamheid. De iPhone 18 Pro Max met 1 TB maakt daarentegen gebruik van QLC-opslag (quad-level cell), die 4 bits per cel bevat. Dat betekent meer capaciteit op dezelfde fysieke chip, maar elke cel moet onderscheid maken tussen meer mogelijke toestanden, waardoor QLC doorgaans langzamer en minder duurzaam is dan TLC.
HOMOLAB onderbouwde dit met een directe vergelijking met een op TLC gebaseerde iPhone 18 Pro van 512 GB. In gewogen 4K-leestests lagen de twee dicht bij elkaar: 46.045 voor het QLC-toestel tegenover 51.282 voor TLC. Het verschil werd groter bij gemengde lees-/schrijfwerkbelastingen, waarbij het TLC-model bij lage wachtrijdieptes met ongeveer 38 % voorop lag (11.285 versus 8.168), om vervolgens af te nemen tot ongeveer 12 % bij zwaardere, veeleisendere belastingen (35.992 versus 32.219).
Net als de meeste moderne telefoons maakt de iPhone 18 Pro Max gebruik van een kleine, snelle SLC-cache (single-level cell) om snelle gegevensstromen op te vangen, waarbij snelheden van meer dan 3.000 MB/s worden bereikt zolang er ruimte in die cache beschikbaar is. Zodra die cache vol is, schakelt de telefoon over naar een secundaire buffer die TLC-achtige opslag simuleert en sneller blijft dan onbewerkte QLC, met een gemiddelde van 578 MB/s, maar met aanzienlijke schommelingen. Pas wanneer ook die secundaire buffer vol is, schrijft de telefoon rechtstreeks naar de onbewerkte QLC-opslag, waar HOMOLAB aanhoudende snelheden mat die daalden tot een gemiddelde van slechts 79,4 MB/s en een dieptepunt bereikten van 25,6 MB/s – slechter dan veel goedkope microSD-kaarten.
De situatie verslechtert naarmate de schijf voller raakt. Bij 60 % van de capaciteit laat de verminderde vrije ruimte minder ruimte over voor de snelle cache, en daalt de beschikbare SLC-cache sterk van ongeveer 250 GB op een lege schijf tot slechts 58 GB. De TLC-simulerende buffer vertraagde eveneens, met een gemiddelde van 396 MB/s vergeleken met 578 MB/s toen de schijf leeg was, en de ruwe QLC-write-back-fase daalde nog verder, met een gemiddelde van 45 MB/s en een dieptepunt van slechts 1,1 MB/s — ver achter bij concurrerende, op TLC gebaseerde UFS 4.0-opslag in andere vlaggenschipmodellen onder vergelijkbare zware belasting.
Wat de prijs betreft, geldt voor de 1 TB-variant een van de hoogste opslagtoeslagen in de branche, ondanks het gebruik van een opslagtype dat over het algemeen als een stapje lager wordt beschouwd dan de opslagtypes die in de configuraties met lagere capaciteit worden gebruikt.
Voor de meeste dagelijkse taken – sms’en, surfen en het maken van informele foto’s – zal dit waarschijnlijk niet opvallen, aangezien de cache typische pieken goed aankan. Het wordt echter een reëel probleem bij langdurige intensieve schrijfactiviteiten, zoals lange 4K- of ProRes-video-opnames, de overdracht van grote bestanden of het terugzetten van back-ups. Dit zijn precies de gebruikssituaties waarmee kopers van het model met hoge capaciteit het meest waarschijnlijk te maken zullen krijgen.
Bron(nen)
Add as a preferred source on Google
