Gemaakt voor turbo-nerds, perfect voor beginners: ZSA Voyager ergonomisch mechanisch toetsenbord met laag profiel en Navigator track ball hands-on review

De ZSA Voyager is rechtstreeks bij ZSA verkrijgbaar voor $ 365en hij is verkrijgbaar in zowel zwart als wit met US, internationale of blanco doorschijnende keycaps. De Navigator track ball kost een extra $169 en is ook verkrijgbaar bij ZSA.

De ZSA Voyager is een ergonomisch gedeeld mechanisch toetsenbord met een laag profiel, 52 toetsen en compatibiliteit met Kailh Choc V1-schakelaars. De Navigator track ball add-on is een 34 mm track ball die magnetisch aan de Voyager wordt bevestigd en via twee TRRS-kabels op het toetsenbord wordt aangesloten. De track ball gebruikt een PixArt 3805EK sensor en heeft een resolutie van 3.000 DPI.

De ZSA Voyager is vooral bedoeld voor gebruikers die onderweg zijn en op zoek zijn naar een meer ergonomische opstelling. Het ontwerp is dan ook minimalistisch, met een plastic bovenkant en een stalen bodemplaat. De stalen bodemplaat zorgt ervoor dat de Voyager dicht aanvoelt, ook al is hij niet bijzonder zwaar, met 678 g inclusief alle kabels, voetjes en draagtas. De draagtas is gemaakt van een dik, rekbaar materiaal, dat duurzaam genoeg lijkt, en het is een leuke bijkomstigheid voor diegenen die draagbaarheid wensen. De toetsen op de Voyager hebben een lichte matte textuur, en de voelbare markeringen maken het heel gemakkelijk om de home-rij te vinden als dat nodig is.

De Navigator is op dezelfde manier bijna volledig van plastic gemaakt, inclusief de hars trackball. Dat betekent echter niet dat hij breekbaar is - ik heb de trackball meerdere keren op keramische tegels laten vallen en hij vertoont geen tekenen van schade. De track ball maakt gebruik van keramische lagers voor een soepele werking, en is zeer stevig aan de Voyager bevestigd met een grote neodymium magneet die in de behuizing is geschroefd. De Navigator wordt ook geleverd met zijn eigen gevoerde draagtas die groot genoeg is voor de trackball, de behuizing en zelfs de langste USB-kabel die ZSA bij de Voyager levert.

De Voyager is een columnar-stagger toetsenbord, wat betekent dat de toetskolommen verticaal in plaats van horizontaal zijn verschoven, zodat ze beter passen bij de kromming van de menselijke hand. Dit ontwerp ziet er onhandig uit, maar het is erg intuïtief als u het eenmaal begint te gebruiken, en het is meetbaar minder inspannend om uw vingers op de beginrij te houden om efficiënt te kunnen typen.

Een van de beste eigenschappen van "hoogwaardige" mechanische toetsenborden, zoals de Keychron Q1 HE 8K die we onlangs hebben beoordeeldis de aanpasbaarheid die u krijgt met webdrivers, macro's en ingebouwd geheugen. Dit wordt meestal tot het uiterste doorgevoerd bij gesplitste toetsenborden, waarbij veel gebruikers van gesplitste ergo toetsenborden QMK gebruiken om firmware te hercompileren met aangepaste hold timings en andere turbo-nerd functies. ZSA's Oryx aanpassingspakket neemt al dat maatwerk van QMK, dat anders een hoop kennis van codering zou vereisen, en verpakt het in een zeer handige grafische gebruikersinterface.

Hoewel het aanvankelijk wat irritant was dat Oryx de firmware opnieuw moet compileren en flashen telkens wanneer u een wijziging wilt opslaan, werd dat verderop in het proces juist een voordeel. Bij andere toetsenborden die VIA gebruiken, betekent het remappen van een toets dat u een WebHID-compatibele browser moet hebben. Dit betekent dat u vastzit aan desktop Chromium browsers. Als occasionele gebruiker van een Android tablet wordt dit een probleem wanneer een toets opnieuw moet worden toegewezen terwijl ik niet achter mijn bureau zit. Met Oryx worden configuraties online opgeslagen en worden wijzigingen in een firmwarebestand aangebracht voordat dat bestand wordt geflasht, zodat u een wijziging in de toetsenbordconfiguratie kunt aanbrengen op Android en deze later op het toetsenbord kunt opslaan wanneer u achter uw bureau zit. Alle Oryx-configuraties zijn openbaar, wat betekent dat u inspiratie kunt opdoen uit de lay-outs van andere gebruikers, maar het betekent ook dat u in geen geval een macro moet gebruiken om wachtwoorden op uw Voyager op te slaan.

De hercompileren-en-flash aanpak van Oryx stelt u ook in staat om functies zoals QMK's Tap Dance te ontdekken, waarmee u verschillende toetsaanslagen kunt toewijzen voor een tik, vasthouden, tik en vasthouden, of een dubbele tik - allemaal in een intuïtieve GUI. Tap Dance is beschikbaar in VIA, maar u kunt alleen de bindingen voor tikken of vasthouden instellen, terwijl u met Oryx de tiktermijn kunt aanpassen - de tijd die het toetsenbord wacht om te bepalen of het een tik is, vasthouden, dubbel tikken of tikken en vasthouden voordat het een toetsaanslag verzendt. Deze aanpassing van de timing is de enige reden waarom ik functies zoals layer tap kon gebruiken om van laag te wisselen wanneer ik de rechterbinnenduimtoets ingedrukt hield, die enter verzendt wanneer ik erop tik en overschakelt naar de muislaag wanneer ik hem ingedrukt houd. Ik heb eerder met mod tap op andere toetsenborden gespeeld, maar het resulteerde altijd in valse triggers vanwege een gebrek aan timingcontrole.

De aanpassingsperiode van de Voyager was vrij kort, omdat ik zowel voor het eerst een gesplitst als een zuilvormig verspringend toetsenbord had. De nauwkeurigheid en het spiergeheugen keerden snel terug, maar het was een uitdaging om mijn gebruikelijke typesnelheid van ongeveer 85 WPM te halen. Dat gezegd hebbende, de mogelijkheid om de twee toetsenbordhelften op schouderbreedte van elkaar te plaatsen maakt lange typesessies zeer comfortabel, en het is voor mij moeilijk geworden om na de Voyager terug te gaan naar een toetsenbord met platen. Ik heb 40% toetsenborden gebruikt, zoals de Epomaker TH40 die ik eerder heb besprokenik was al bekend met veel kleinere indelingen, dus ik heb Oryx gebruikt om mijn indeling aan te passen en de nummerrij te verwijderen ten gunste van een set modificatietoetsen op de onderste rij.

In het geval van de Voyager waren er acht toetsen die mod tap gebruikten om ofwel een modifier of gewone symbolen of letters te verzenden, wat vrij gemakkelijk te begrijpen is voor beginners met een gesplitst toetsenbord. Mod tap is echter een uitdaging voor gebruikers van toepassingen met veel snelkoppelingen, zoals Blender, FreeCAD, GIMP en Krita. Om dit te verhelpen, heb ik simpelweg de alfatoetsen één rij naar boven verplaatst en een rij laagtoetsen en modifiers op de onderste rij geplaatst. Er werd even getreurd om het verlies van de nummerrij, totdat ik deze verving door het veel betere Layer 1 numpad.

Combo-toetsen zijn een andere winnende functie voor de Voyager, omdat u hiermee vele andere tekens of toetscodes op het toetsenbord kunt toewijzen zonder dat u lagen hoeft te gebruiken. Combo's kunnen individuele toetsen of macro's sturen, wat een hele wereld aan mogelijkheden opent. Ik heb bijvoorbeeld een pijl toegevoegd aan de rechterbenedenhoek van laag 0, maar dat betekende dat ik niet langer het puntsymbool had, dus heb ik punt geherprogrammeerd naar een combinatie van de komma en de pijl omhoog.

De stelling over de Navigator is dat het leuk is om te hebben, maar niet essentieel voor de Voyager-ervaring. Voor mij was dit het geval, omdat ik merkte dat ik mijn pols licht overbelastte toen ik de Navigator langere tijd in de standaardpositie gebruikte. Dit is waarschijnlijk een fout van de gebruiker of wordt veroorzaakt door een bureau dat iets te hoog is, maar de Navigator is bedoeld om onderweg gebruikt te worden en geen enkele koffietafel heeft de perfecte hoogte. Uiteindelijk betekent dit allemaal dat ik nog steeds een muis moet gebruiken naast de combinatie Voyager-Navigator. Bij gebruik naast een muis kan de Navigator in de scrollmodus worden gezet, wat prachtig werkt voor zowel verticaal als horizontaal scrollen. De track ball navigatiemodus is ook erg handig in Blender.

Dit gezegd hebbende, integreert de Navigator perfect met de Voyager, dankzij Oryx. De installatiegids in Oryx is intuïtief en de Navigator activeert de muislaag standaard automatisch. De standaard trackinggevoeligheid en de deactiveringsvertraging van de muislaag zijn verstandig, net als de lay-out voor de standaard muislaag.

ZSA geeft nergens een pollingfrequentie op voor de Navigator, maar ik heb het getest met evhz op Linux en ontdekte dat de piek pollingfrequentie 334 Hz was. ZSA zegt dat de lage pollingfrequenties op de Voyager te wijten zijn aan het feit dat de sensor pollinggegevens en de RGB-effecten allemaal worden verwerkt door de TRRS-verbinding, die een beperkte bandbreedte heeft. Hoewel 334 Hz (ergens rond de 210 Hz gemiddeld) niet geweldig is voor gaming, is het zeker meer dan genoeg voor gewone aanwijstaken.

De ZSA Voyager is een uitstekend toetsenbord voor iedereen die zich wil verdiepen in ergonomische gesplitste toetsenborden - vooral voor degenen die geen tijd willen besteden aan het leren compileren van hun eigen QMK-firmware - maar het is niet perfect. Er zijn twee constante ergernissen die ik heb gehad met de Voyager, en dat zijn de schakelaars en de toetsen. De Kailh Choc V1 schakelaars in de Voyager zijn prima, vooral de Pro Reds in onze testunit, maar eigenlijk zijn alle Choc V1 schakelaars op zijn minst een beetje krassend. Ondertussen hebben Choc V2-schakelaars, die een enorme verbetering in gevoel zijn, gewoon een groter centraal gat in de printplaat nodig, maar de Voyager ondersteunt geen Choc V2-schakelaars en lijkt dat ook niet te doen.

Nu we het toch over schakelaars hebben, de Choc V1-schakelaars hebben nooit de beste auditieve feedback gegeven, maar de schakelaar-toetscombinatie op de Voyager overdrijft dat omdat de onderkant van de toets altijd tegen de bovenkant van de schakelaarbehuizing aankomt in plaats van dat de steel in de behuizing uitloopt. Hierdoor klinken zelfs de Pro Red-schakelaars erg luid en klepperig en het neveneffect is dat bottom-outs een beetje hard aanvoelen. Er zijn aanpassingen mogelijk om wat ruimte te maken tussen de binnenkant van de toetskap en de bovenkant van de schakelaar, maar het is niet nodig om een toetsenbord van 365 dollar aan te passen.

Afgezien van persoonlijk comfort, is het enige echte probleem met de functionaliteit van de Navigator dat de lagers bijna dagelijks schoongemaakt moeten worden, vooral als u kinderen en huisdieren hebt die stof doen opwaaien. Als u ze niet vaak genoeg schoonmaakt, draait de trackball niet meer soepel en wordt het lastig om nauwkeurig te richten.

De ZSA Voyager en Navigator zijn een uitstekende combinatie, ook al zijn ze wat duur. ZSA heeft wat normaal gesproken een zeer complexe set functies is, teruggebracht tot een beginnersvriendelijk pakket, zowel wat betreft het aanpassen van de software als het solide hardwareontwerp. Zolang u het budget hebt, verdienen zowel de Voyager als de Navigator een sterke aanbeveling.